विक्षिप्त दर्शन

नको भनाइअनुसार उनी कार्यगत भ्रमणको सिलसिलामा नेपाल आएकी थिइन् ।

काठमाण्डौको विमानस्थलबाट बाहिरिएपछि तिनले एकजना कलिलो ठिटालाई आफ्नो सामान बोक्‍न लगाएर आफ्नो गाडीमा राख्‍न लगाइन् । आफू कार्यमा व्यस्त रहँदा उनले आफ्नो गृहकार्य र सरसफाइका लागि एकजना १३-१४ वर्षकी केटीलाई आफ्नो निवासमा राखिन् । करिब एक महिनाको काठमाडौँ-बसाइको क्रममा तिनले बौद्धमा गएर केटाकेटीले बुनेका गलैँचा किनिन्, न्युरोडमा बसेर स्कुल जाने उमेरको केटालाई आफ्नो जुत्ता पालिस गर्न लगाइन् । कुनै दिन केटाकेटीलाई आफ्नो भारी बोक्‍न लगाइन् त कुनै दिन सडकछेउमा मकै पोलेर बेच्ने बालिकासँग मकै किनेर खाइन् ।

काठमाडौँपछि उनी नेपालका अन्य सहरहरूमा घुम्‍न गइन् । पोखरामा तिनी १३-१४ बर्से केटोले चलाएको डुङ्गाबाट फेवातालमा घुमिन्, जनकपुरमा बालपन नै नगएको फुच्चेले चलाएको रिक्साबाट सफर गरिन् । कतै खातेहरूलाई पैसा बाँडेर हिँडिन्, कतै गिट्टी कुट्ने बच्चाहरूसँग फोटो खिचेर रमिन् ।

यसरी आफ्नो कार्यगत भ्रमण सकेर उनी स्वदेश फर्किन् । उनी स्वदेश फर्केको केही समयपछि बजारमा यौटा नयाँ किताब आयो र त्यसपछि मात्रै उनको कार्यको बारेमा सबैलाई थाहा भयो ।

उनले सो किताब नेपालमा भएको बालश्रमको बिरोधमा लेखेकी थिइन र बालबालिकालाई कुनै पनि किसिमको श्रममा लगाउन नहुने बारे आप्नो किताबमा गहकिलो तर्क दिएकी थिइन् ।

One Response to “विक्षिप्त दर्शन”

  1. आकार Says:

    दर्शन र आर्दश यस्तै हुन् ।


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: